افسانه شهر عشق

شاید از بیابانی می گذشتم.

انتظاری گمشده با من بود.

ناگهان نوری در مرده ام فرود آمد

و من در اضطرابی زنده شدم:

دو جاپا هستی ام را پر کرد.

از کجا آمده بود؟

به کجا می رفت؟

تنها دو جا پا دیده می شد.

شاید خطایی پا زمین نهاده بود.

سهراب سپهری

هيچ محصولي در فصول سال هاي عمر نيافتم جز صفحات سپيد و صافي که با مرکب سياه نشانه گذاری و کرباس هاي تکه تکه اي که از خطوط و رنگ هاي عجيب ناجور پوشيده شده است و در اين ميان عشق و آزادي را که به آن ها فکر کرده در رويايشان يودم کفن کرده به خاک سپردم چون کشاورزي که براي کاشت بذرهايش در کرت هاي مزرعه به راه مي افتد و شب هنگام با انتظار و اميد آن ها به خانه باز مي گردد اما من گرچه دانه هاي قلبم را به خوبي کاشته ام نه اميدي دارمن و نه انتظاري.و اکنون که اين فصل از زندگي ام فرارسيده به نظر مي رسد که گذشته پشت ابرهاي غصه و اندوه پنهان وآينده از ميان نقاب گذشته آشکار شده است.ايستاده و از پنجره کوچکم به زندگي خيره شده ام.
چهره انسان را مي بينم و فريادش را که آسمان بلند شده مي شنوم
به ردپاهايي که در خيابان و خانه ها بر جا مانده توجه مي کنم
و همساني روح ها اميدها آرزوها و اشتياق دل ها را مي بينم
ايستاده و به کودکاني که با خنده و فرياد شادي به سوي هم کلوخ مي اندازند نگاه مي کنم و به پسراني خيره مي شوم که با سرهايي بالا گرفته
گويا قصيده تازه اي مي خوانند که در پرتو خورشيد بر حاشيه ابرها نوشته شده
دختراني را مي نگرم که مثل شاخه هاي درختان به هر سو تکان خورده
چون گل لبخند زده از گوشه چشم به جواني خيره شده و از عشق و تمنا بر خود مي لرزدبارها مي شد که مرگ را دوست مي داشتنم
و اورا با نام هايي شيرين صدا مي کرده آشکار و نهان
با عباراتي عاشقانه از آن ياد مي کردم اکنون گرچه او را فراموش نکرده پيمانش را نشکسته ام ولي آموخته ام که زندگي را نيز دوست بدارم
که مرگ و زندگي هر دو در زيبايي و لذت برايم يکسان
و در شکوفايي اشتياق و آمال من شريک و در برخورداري از عشق و مهرباني ام سهيم اند.
"جبران خليل جبران"
پ.ن:اگر مرا از تنفس هواي پاک منع کنند با روح خويش زندگي خواهم کرد که روح دختر عشق و زيبايي است.

غريبم در اين جهان و از اين تنهايي که مرا به انديشيدن به سرزمين هاي ناشناخته و سحر آمير وا مي دارد
و روياهايم را از سايه هاي سرزميني دور و عجيب پر کرده عذاب مي کشم .با آشنايان و همشهريانم بيگانه ام و اگريکي از آن ها را ببينم با خود خواهم گفت:او کيست؟با او کجا آشنا شدم؟چرا اين جاست و در کدام قانون است که بايد در کنارش بنشينم؟
با خويش هم بيگانه ام و آن گاه که صدايم را مي شنوم گوش هايم از صدايم سرگردان مي شود من درون خود را مي نگرم که مي خندد مي گريد مي خشمد و مي ترسد و آن گاه هستي ام از وجودم شگفت زده شده روحم از قلبم استنطاق مي کند اما من همچنان ناشناخته مي مانم و پوشيده  در سکوتي سخت من با پيکرم بيگانه ام و وقتي در برابر آينه ايستاده در آن مي نگرم در چهره ام چزي ميبينم که روحم آن را نمي بيند و در چشمانم چيزي مي يابم که اعماق وجودم آن را در نمي يابد.
من در اين دنيا غريبم از اين سر دنيا تا آن سر دنيا را پيموده ام اما نتوانستم جايي را بيابم که سرم را براي استراحت در آن بنهم نه من کسي را شناختم و نه کسي به اعماق افکار و انديشه ام پي برده است.
هنگام صبح وقتي چشمان خواب آلوده ام را باز مي کنم خود را در غار تاريکي زنداني مي يابم که از بالا افعيان تهديدم مي کنند و از ديوارها و پايين خزندگاني وحشي به سويم حمله ورند.
وقتي به سوي نور بر مي آيم سايه پيکرم به دنبالم مي آِد اما سايه روحم مرا به جايي مي کشاند که نمي شناسمش چيزي را مي جويد که نمي دانم و چيزي را با حرص مي طلبد که به آن نيازي ندارم.
من در اين دنيا غريبم....من شاعري هستم که ان چه زندگي به نثر گفته به نظم کشيده ام و هر آن چه به نظم گفته به نثر در آورده ام.
"جبران خليل جبران"

لب دريا، نسيم و آب و آهنگ
شكسته ناله هاي موج بر سنگ
مگر دريا دلي داند كه ما را
چه توفان ها ست در اين سينه تنگ
تب و تابي ست در موسيقي آب
كجا پنهان شده ست اين روح بي تاب
فرازش، شوق هستي، شور پرواز
فرودش : غم سكوتش : مرگ ومرداب
سپردم سينه را بر سينه كوه
غريق بهت جنگل هاي انبوه
غروب بيشه زارانم در افكند
به جنگل هاي بي پايان اندوه
لب دريا، گل خورشيد پرپر
به هر موجي، پري خونين شناور
به كام خويش پيچاندند و بردند
مرا گرداب هاي سرد باور
بخوان، اي مرغ مست بيشه دور
كه ريزد از صدايت شادي و نور
قفس تنگ است و دل تنگ است، ورنه
هزاران نغمه دارم چون تو پر شور
لب دريا، غريو موج و كولاك
فرو پيچيده شب در باد نمناك
نگاه ماه، در آن ابر تاريك
نگاه ماهي افتاده بر خاك
پريشان است امشب خاطر آب
چه راهي مي زند آن روح بي تاب
 سبكباران ساحل ها چه دانند
شب تاريك و بيم موج و گرداب
لب دريا، شب از هنگامه لبريز
خروش موج ها: پرهيز ... پرهيز
در آن توفان كه صد فرياد گم شد
چه بر مي آيد از واي شباويز؟
چراغي دور، در ساحل شكفته
من و دريا، دو همراز نهفته
همه شب، گفت دريا قصه با ماه
دريغا حرف من، حرف نگفته 
"فريدون مشيري"

پ.ن:من به تنهايي رو کردم چون چيزي از نوع بشر به دست نياوردم مگر آنکه که بهاي آن را با تمام وجود پرداخت کرده ام
"جبران خليل جبران"

پرنده مردني است
دلم گرفته است
دلم گرفته است
به ايوان مي روم و انگشتانم را
بر پوست کشيده ي شب مي کشم
چراغ هاي رابطه تاريک اند
چراغ هاي رابطه تاريک اند
کسي مرا به آفتاب
معرفي نخواهد کرد
کسي مرا به ميهماني گنجشگ ها نخواهد برد
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردني است
"فروغ فرخزاد"

پ.ن:دانايي را نه بلکه خوشبختي را بخواه و بدان که خوشبختي از تقدس مقدسان روح آغاز مي گردد
و از آن برون نمي شود."جبران خليل جبران"

پشت شيشه برف مي بارد
پشت شيشه برف مي بارد 
در سکوت سينه ام دستي
دانه ي اندوه مي کارد
                                                   مو سپيد آخر شدي اي برف
                                                   تا سرانجامم چنين ديدي
                                                   در دلم باريدي...اي افسوس
                                                   بر سر گورم نباريدي
چون نهالي سست مي لرزد 
روحم از سرماي تنهايي     
مي خزد در ظلمت قلبم 
وحشت دنيايي تنهايي 
                                                 ديگرم گرمي نمي بخشي
                                                 عشق اي خورشيد يخ بسته
                                                سينه ام صحراي نوميدي ست
                                               خسته ام از عشق هم خسته
غنچه ي شوق تو هم خشکيد 
شعر اي شيطان افسونکار  
عاقبت زين خواب درد آلود   
جان من بيدار شد بيدار
                                               بعد از او بر هرچه رو کردم 
                                               ديدم افسون سرابي بود
                                               آنچه مي گشتم به دنبالش
                                               واي بر من نقش خوابي بود

اي خدا....بر روي من بگشاي   
لحظه اي درهاي دوزخ را 
تا به کي در دل نهان سازم
حسرت گرماي دوزخ را ؟                   ديدم اي بس آفتابي را 
                                                  کاو پياپي در غروب افسرد
                                                  آفتاب بي غروب من
                                                  اي دريغا در جنوب افسرد
بعد از او ديگر چه مي جويم؟
بعد از او ديگر چه مي پايم؟
اشک سردي تا بيفشانم 
گور گرمي تا بياسايم
                                             پشت شيشه برف مي بارد
                                             پشت شيشه برف مي بارد
                                              در سکوت سينه ام دستي
                                               دانه ي اندوه مي کارد
"فروغ فرخزاد"

پ.ن:بهترين چيز رسيدن به نگاهي است كه از حادثه عشق تر است.

نمي دانم چه مي خواهم خدايا            
به دنبال چه مي گردم شب و روز
چه مي جويد نگاه خسته ي من         
چرا افسرده است اين فلب پر سوز

                                                    ز جمع آشنايان ميگريزم
                                                   به کنجي مي خزم آرام و خاموش
                                                   نگاهم غوطه ور در تيرگي ها
                                                   به بيمار دل خود مي دهم گوش
گريزانم از اين مردم که با من
به ظاهر همدم و يکرنگ هستند
ولي در باطن از فرط حقارت 
به دامانم دو صد پيرايه بستند

                                                از اين مردم که تاشعرم شنيدند
                                               به رويم چون گلي خوشبو شکفتند
                                               ولي آن دم که در خلوت نشستند
                                               مرا ديوانه اي بد نام گفتند
دل من اي دل ديوانه ي من
که مي سوزي از اين بيگانگي ها  
مکن ديگر ز دست غير فرياد   
خدا را بس کن اين ديوانگي ها

 "فروغ فرخزاد"

پ.ن:به فکر فردا باشيد اما هرگز امروز را فداي فردا نکنيد شايد فردايي در کار نباشد.

سال نو مبارک